دلیل بودنم

همیشه نامه هامو برات توی یه پاکت زرد برات میفرستادم و توش یه عالمه گلبرگهای گل رز می ریختم، تا وقتی بازش میکنی تو هم مثل من مست بشی .
همیشه نامه هامو برام پس میفرستادی ولی گلبرگها رو بر میداشتی. منم امیدم همین بود که شاید یکم ، فقط یکم دوستم داری.
ولی این دفعه دیگه حتی نامه ام رو باز هم نکردی و پاکت زرد رو با همه ی گلبرگها و احساسات و اشکها واسم پس فرستادی .
این بار بود که دیگه قلبم گرفت
دیگه امیدی برام نموند
به من گفتی که بهت دل نبندم
گفتی که دلت عاشق یکی دیگه ست
گفتی که رفتنی هستی
گفتی که قلبت واسه یکی دیگه می تپه
ولی من چه کار کنم که قلبم واسه تو می تپه
که تمام شعرام به امید تو سروده میشه
که تنها زمزمه ی من اسم قشنگ توه
گفتم میسازم با عشقت
گفتم میمیرم با اسمت
گفتم که منو تنها نذار
گفتی من سرنوشتو نمینویسم
گفتی عشقم رفت منم میرم
گفتم نرو ولی رفتی
حالا رفتی و غم همه جا رو گرفته
حالا دلم تنها شده
حالا دیگه هیچ امیدی نمونده
که خیال کنم شاید دوستم داری
حالا دیگه تو رفتی
از من هم هیچی نمونده

چشمانش از شدت گریه سرخ و کوچک شده
لبانش از تشنگی خشک خشک شده
گیسوانش از خستگی پریشان شده
 تنش نحیف و نحیف تر شده
و دلش از همه دنیا خسته شده
آرام زیر سایه ی درختی مینشیند
تا در خنکایش نفسی تازه کند ولی
سایه ی درخت هم برایش خنکی ندارد
دستانش را به آب رود میزند
ومشتی آب به سمت لبان تشنه اش میبرد
می نوشد..
ولی انگار آب نیز قدرتی برای عطش او ندارد
در کنار رود خسته می نشیند
سرمایی را در وجودش احساس میکند
با دستانش بازوانش را محکم میگیرد
چشمانش را میبندد و بدنش سردتر میشود
سردتر و سردتر...
ناگهان از میان این یخبندان تن
آتشی در وجودش بدنش را گرم میکند
با تمام جان خود را گرم میکند
گرمتر و گرمتر...
چشمانش را می گشاید
به آسمان می نگرد، به زمین
به رود و به درخت
که چقدر زیباتر شدند
ناگاه دستی را بر شانه اش احساس میکند
با پریشانی صورتش را برمیگرداند
ومحبوب
آن زیباروی مهربان را میبیند
چهره اش غرق در شادی میشود
ولی سکوت میکند
تمام تنش به لرزه می افتد
ولی باز هم استوار می ایستد
محبوب جرعه ای آب به او می نوشاند
چه گواراست ...
چه زیباست از دست محبوب آب نوشیدن...
وجودش سرشار از نشاط می شود
سرشار از انرژی
سرشار از زندگی
سرشار از زیبایی

اینم یه شعر قشنگ که حتما همتون شنیدید

امیدوارم خوشتون بیاد. من که خیلی خوشم اومد

مثل هیچکس

همه دنیا بخواد و تو بگی نه
نخواد و تو بگی آره تمومه
همین که اول و آخر تو هستی
به محتاج تو محتاجی حرومه
تو همیشــه هستی اما
این منم که از تو دورم
من که بی خورشید چشمات
مثل ماهه سوت و کورم
نمیخوام وقتی تو هستی
آدم آدمکها شم
چرا عادتم تو باشی
میخوام عاشق تو باشم
تازه فهمیدم به جز تو
حرف هیشکی خوندنی نیست
آدمها میان و میرن
هیشکی جز تو موندنی نیست
منو از خودم رها کن
تا دوباره جون بگیرم
خسته ام از این عقل خسته
من میخوام جنون بگیرم
همه دنیا بخواد و تو بگی نه
نخوادو تو بگی آره تمومه
همین که اول و آخر تو هستی
به محتاج تو محتاجی حرومه

اینم ببینید جالبه ...

نظر یادتون نره

اونقده خوبی که منو با همه ی خوب بدم

با همه ی دیوونگیم با همه ی صداقتم

می بخشی و با سادگی نگاه به چشمام میکنی

چشمای من واست کمن تو اونو بالا می بری

 ********

چشمام برای دیدنت لحظه شماری میکنن

اما وقتی که پیشمی روشون نمیشه باز بشن

صدای مهربون تو همیشه توی گوشمه

عطر موهای ناز تو همیشه در کنارمه

برق چشمای خوشگلت روشنی سیاهیام

نگاه انتظار تو امید بودنه منه

دلم میخواد ستاره ها، ماه و زمین و آسمون

همشونو جمع بکنم یکهو کنم فدای تو

لبخند مهربون تو روشنی وجودمه

سراسر زندگیم پر از امید بودنت

برای زندگی من همین کفایت میکنه

مي نويسم با نور

در هوايي از مهر

کاغذي از پر گلهاي سپيد

نه به يک بار و به ده بار،که هزاران، شايد

مي نهم در سبدي از گل نيلوفر و احساس دلم

مي سپارم به دل قاصدکي تا برساند به دلت

تا بداني دل من

غرق تمناي نگاه تو هنوز

مي نويسد شب و روز

کاش مي دونستي چقدر دلم بهانه تو را ميگيره هر روز

کاش مي دونستي چقدر دلم هواي با تو بودن را کرده

کاش مي دونستي چقدر دلم از اين روزهاي سرد بي تو بودن گرفته

کاش مي دانستي چقدر دلم براي ضرب آهنگ قدمهايت

 گرمي نفسهايت، مهرباني صدايت تنگ شده

کاش مي دانستي چقدر دلواپس تو‌ام

کاش مي دانستي چقدر تنهام ، چقدر خسته ام

 و چقدر به حضور سبزت محتاجم

و هميشه از خودم مي پرسم

اين همه که من به تو فکر کنم

 تو هم به من فکر مي کني؟

قاب عکس خاکستری رو برداشتم

دختر کوچولویی که به زیبایی لبخند می زد، با گل سرهای کوچولویی که به موهاش زده و لباس سفید خفاشی که یه روزی عاشقش بود

چهره ی معصوم و بی ریایی که به من نگاه میکرد و یاد آور روزهای قشنگ کودکی من بود

یادش بخیر آن روزها...

همه اش در شور و نشاط بازی با همبازیها در پارک نزدیک خانمه مان را داشتیم.صبح ها به امید بازی بیدار میشدیم و تا شب فقط بازی میکردیم و چه لذت می بردیم از زندگی ، از گلهای باغچه ی حیاط ، از صدای گنجشکها ، از خوردن گردو بر روی درخت جلوی ساختمون و دستهای نارنجی ای که شب به خونه برمی گشت.

یادش بخیر توپ سفید من که امید همه ی بچه های ساختمون بود و ماجراهای شگفت انگیزمون و عصبانی شدن همسایه ها از دست ما که هیجانمونو چندین برابر می کرد.

یادش بخیر مسافرانی که از پشت ساختمون ما میرفتن فرودگاه و ما کهبا دیدن بازیگرها و خارجیها چقدر ذوق میکردیم و اونها هم کلی به ما میخندیدند و ما باز هم خوشحال بودیم. الان که فکرشو میکنم خندم میگیره :)) ولی برامون خیلی قشنگ بود .

چیدن گل از باغچه ی پارک و باغبون پیر بیچاره که کارش فقط دنبال ما کردن بود.

یادش بخیر اون همه قشنگی ، اون همه صداقت و یکرنگی ...

چقدر دوست داشتم بزرگ شم و فضانورد شم و از اون بالا بالاها واسه دوستام ستاره بیارم

یادش بخیر اون همه خاطره ...

ولیالان از اونا فقط یک آلبوم قدیمی باقی مونده...

زندگی خالی نیست

         مهربانی هست ، سیب هست ، ایمان هست

                  آری تا شقایق هست زندگی باید باید کرد...

به چشمان پريرويان اين شهر

به صد اميد مي بستم نگاهي

مگر يك تن از اين ناآشنايان

مرا بخشد به شهر عشق راهي

به هر چشمي به اميدي كه اين اوست

نگاه بي قرارم خيره مي ماند

يكي هم، زينهمه نازآفرينان

اميدم را به چشمانم نمي خواند

غريبي بودم و گم كرده راهي

مرا با خود به هر سويي كشاندند

شنيدم بارها از رهگذاران

كه زير لب مرا ديوانه خواندند

ولي من، چشم اميدم نمي خفت

كه مرغي آشيان گم كرده بودم

زهر بام و دري سر مي كشيدم

به هر بوم و بري پر مي گشودم

اميد خسته ام از پاي ننشست

نگاه تشنه ام در جستجو بود

در آن هنگامه ي ديدار و پرهيز

رسيدم عاقبت آن جا كه او بود

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

ز خود بيگانه، از هستي رميده

از اين بي درد مردم، رو نهفته

شرنگ نااميدي ها چشيده

دل از بي همزباني ها فسرده

تن از نامهرباني ها فسرده

ز حسرت پاي در دامن كشيده

به خلوت، سر به زير بال برده

به خلوت، سر به زير بال برده

"دو تنها و دو سرگردان، دو بي كس"

به خلوتگاه جان، با هم نشستند

زبان بي زباني را گشودند

سكوت جاوداني را شكستند

مپرسيد، اي سبكباران! مپرسيد

كه اين ديوانه ي از خود به در كيست؟

چه گويم! از كه گويم! با كه گويم!

كه اين ديوانه را از خود خبر نيست

به آن لب تشنه مي مانم كه ناگاه

به دريايي درافتد بيكرانه

لبي، از قطره آبي تر نكرده

خورد از موج وحشي تازيانه

مپرسيد، اي سبكباران مپرسيد

مرا با عشق او تنها گذاريد

غريق لطف آن دريا نگاهم

مرا تنها به اين دريا سپاريد

كي دوست داره كي دوست نداره

مي خوام بگم كه تا حالا كسي بهت گفته دوستت دارم. ياكه نه سادتر،

  اوني كه دوستش داري بهت بگه دوستت داره. چه حالي مي شي،

مي ري تو رويا، قلبت به تپش تپش مي افته، نفسات تند تند مي شه.

 اما مي خوام بگم كه خوب فكر كن. مي خوام بهت بگم كه كي دوستت

داره، كي دوستت نداره. مي دوني كي دوستت داره؟ كسي دوستت داره كه

  بهش بگي دوستت دارم اشك بياد تو چشاش، نه اين كه بگه منم

 دوستت دارم .اگه يك روز بهش بگي برو از پيش من نپرسه واسه چي؟

   بگه نمي رم آخه اگر بپرسه واسه چي، بدون پس مي تونه بره

اما اگر نپرسه، يعني اينكه تا آخرش هست. اگر يك روز بهش بگي

 ديگه نمي خوام ببينمت بهت نگه هر جور راحتي .بايد بگه محاله تو

 را نبينمت، محاله، نبينمت مي ميرم. اگه يك روز از قلبت بهترين قصر

عشق را واسش ساختي، دلش را سنگ نكنه نزنه به تو كه بهتريني،

  تو كه ظريفتر از احساسي . بايد سنگ را بزنه به شيشه غرورش

 بشه مثل تو، ظريفتر از احساس. ميدوني چيه؟ اين روز ها خيلي ها

 با نگاه عاشق مي شوند و با سكوت دل مي كنند . آخه مشكل اينه كه

 هنوز كسي دوست داشتن را معني نكرده ،كسي هنوز نه عاشق ديده

 ونه معشوق. اين روزها عشق شده يك رويا ، يك تخيل ،يك افسانه ،

خواب تو بيداري، تصور دريا تو بيابون ،نه اينها عشق نيست .عشق يعني

 ليلي و مجنون، شيرين و فرهاد، نه اين عشق ها كه دارو ندارت

  را مي دهند بر باد . تا حالا كسي با اشكهاش با تو حرف زده، كسي

 سكوت كرده كه سكوتش معني دوست داشتن بده؟ اگر تو قول وقرارهات

 كمي دير كني خداخدا كنه و تا تو را ببينه گريه كنه و داد بزنه سرت

 كجا بودي؟ چرا دير كردي؟ اصلا فكر منو نمي كني .دلم هزارراه رفته،

نگرانت شدم ديوونه، آره مي دونم واست پيش اومده ، اما گريه نكرده

  واست ، دادزده سرت كه تا حالا كجا بودي ديوونه؟ اما اگر دادزده

واسه اين بوده كه به قول معروف سر كار بوده ،  حرف دل يه قطره است

 كه همه ما مي شناسيم آره گريه . سهم چشم ها از اين دنيا ديدن خيلي

چیزهای قشنگ سهم لبها خنده سهم دل از این دنیا همش گریه و

 غصه است كه ما روز به روز بيشترش مي كنيم. زياد سرت را درد

 نيارم حالا فهميدي كي دوستت داره كي دوستت نداره .